நாங்கள் திரைப்படத்தினை, ‘கலா பவஸ்ரீ கிரியேஷன்ஸ்’ நிறுவனம் சார்பில், ஜிவிஎஸ் ராஜு தயாரித்துள்ளார். இயக்குனர் அவினாஷ் பிரகாஷ் எழுதி இயக்கியிருப்பதோடு, ஒளிப்பதிவினையும் மேற்கொண்டுள்ளார். இந்த படம் பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் பாராட்டுகளையும், விருதுகளையும் பெற்றுள்ளது. வேத் ஷங்கர் சுகவனம் இசையமைத்துள்ளார். இந்த நிலையில், இயக்குனர் அவினாஷ் பிரகாஷ் இயக்கிய ‘நாங்கள்’ திரைப்படம் எப்படி இருக்கிறது என்பதை காண்போம்.
ஊட்டியில் தனியார் பள்ளி நடத்தி வருபவரான அப்துல் ரபே, கருத்து வேறுபாடு காரணமாக மனைவியை பிரிந்து வாழ்கிறார். தனது மூன்று ஆண் குழந்தைகளையும் மிகவும் கண்டிப்பாக வளர்க்கிறார். சிறிய தவறு நடந்தாலும் கடுமையான தண்டனைகளை கொடுக்கிறார். தந்தையின் மிரட்டலுக்கு பயந்து வேலையாட்கள் போல நடந்து கொள்ளும் குழந்தைகள், ஒருகட்டத்தில் வெகுண்டு எழுகிறார்கள். கேரளாவில் உள்ள தாய் பிரார்த்தனாவிடம் செல்கிறார்கள். ஆனால் தாயின் கஷ்டத்தை உணர்ந்து மீண்டும் தந்தையிடம் திரும்புகிறார்கள். மகன்களின் எதிர்காலத்துக்காக சில முடிவுகளை தைரியமாக அப்துல் ரபே எடுக்கும்போது பிரார்த்தனா வந்து சேருகிறார். அப்துல் ரபே தனது மனைவியை ஏற்றுக்கொண்டாரா? குழந்தைகளுக்காக அவர் எடுக்கும் முடிவுகள் என்ன? என்பதே மீதி கதை.
குழந்தை வளர்ப்பு குறிப்பாக இந்திய பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளிடம் காட்டும் அதீத வன்முறையின் ஒரு சின்ன உதாரணமே நாங்கள் திரைப்படம். எப்படியான துன்பம் என்றாலும் குழந்தைகளால் தங்கள் உலகத்தை மீட்டுக்கொள்ள முடியும். ஆனால் அதே குழந்தைகள் வளர்ந்து ஆளாகும் போது அவர்கள் இந்த உலகத்தில் எதிர்கொள்ளும் விதமும் அவர்களின் உறவுகளில் ஏற்படும் சிக்கல்களுக்கும் இந்த சிறுவயது அழுத்தங்களுக்கு பெரிய பங்கு இருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் நிகழ்காலத்தில் ஒரு மனிதனாக தோற்கும்போதும் இந்த கடந்த காலத்தின் மேலும் இந்த கடந்த காலத்தின் மீது ஒரு கோபம் வரும் .
தனது வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்வுகளை மையமாக வைத்து அவினாஷ் பிரகாஷ் இந்த படத்தை இயக்கியுள்ளார். ஆனால் ஒரு வளர்ந்த மனிதனின் கோபம் இந்த படத்தில் இல்லை. மாறாக இந்த நிகழ்வுகளை அந்த குழந்தைகளின் பார்வையில் சொல்லியிருப்பதே இந்த படத்தின் தனித்துவம். தங்களுடைய அப்பா இவ்வளவு கடுமையானவராக இருந்தாலும் மூத்த மகனான கார்த்தி அவர் மீது வைத்திருக்கும் மரியாதை குறைவதில்லை. பெரும்பாலான நிகழ்வுகள் சோகமாக இல்லாமல் ஒரு விதமான கசப்பான நகைச்சுவையோடு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.
வெளிப்பார்வைக்கு ராஜ்குமார் ஒரு மோசமான தந்தைதான். ஆனால் ஒரு தந்தையாக ராஜ்குமார் தோற்பதற்கு அவருக்கான தனிப்பட்ட காரணங்களும் நமக்கு காட்டப்படுகின்றன. அவரது செயல்கள் நியாயப்படுத்தப் படவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒரு அழுத்தம் அவரை தனது குழந்தைகளிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்ள வைக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை தனது மகன்களிடம் மோசமாக நடந்துகொண்டு அதை சரிசெய்ய அவரே முயற்சி செய்கிறார். அவர்களை ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். குடித்துவிட்டு தனது மகன்களை கட்டிப்பிடித்து அழுகிறார். தன் எஸ்டேட்டில் வேலை செய்பவர்களுக்கு ஒரு நல்ல முதலாளியாக இருக்கிறார். ஒரு பள்ளி தலைமை ஆசிரியராக பல மாணவர்களுக்கு ஊக்கமளிக்கும் நபராக இருக்கிறார். ஏதோ ஒரு வகையில் தனது மகன்களின் ஏற்பு அவருக்கு தேவைப்படுகிறது.
ராஜ்குமாரின் மனைவி மீண்டும் சேர்ந்து வாழ ஆசைப்படுகிறார். தன்னிடம் இருப்பதை விட தனது குழந்தைகள் அம்மாவுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை பார்க்கிறார். ஆனால் அவருக்குள் இருக்கும் ஏதோ ஒன்று அவரை தனிமைப்படுத்துகிறது. இந்த காட்சிகள் ராஜ்குமார் தனது தந்தையிடம் பெற்ற தாக்கங்களைப் பற்றி நம்மை யோசிக்க வைக்கின்றன. தன்னிடம் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக இழக்கும் ராஜ்குமார் தனது மகன்களுக்கு ஒரு நல்ல தந்தையாக இருக்க முயற்சிக்கிறார்.
எழுத்து , இயக்கம் , ஒளிப்பதிவு , படத்தொகுப்பு என ஒரே நபர் அனைத்தையும் கையாண்டிருப்பது இந்த படத்தை இன்னும் தனித்துவமான அனுபவமாக மாற்றுகிறது. தந்தை கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் அப்துல் ரஃபே மிக நேர்த்தியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். சிறுவர்கள் மிதுன் . ரித்திக் மோகன் , நிதின் தினேஷ் இவ்வளவு அழுத்தமான கதையில் தங்கள் குழந்தைமையை இழக்காமல் நடித்திருக்கிறார்கள். பின்னணி இசை படத்திற்கு உயிரோட்டமாக இருந்தாலும் ஒரு சில இடங்களில் கொஞ்சம் நாடகீயத் தன்மையாக இருக்கிறது. மொத்தம் 4 மணி நேரம் நீளமுள்ள இப்படம் திரையரங்கத்திற்காக குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால் கதை ஒருகட்டத்திற்கு மேல் தேக்கமடைந்ததாக தெரிகிறது. இன்றைய திரையரங்க ரசிகர்களுக்கு இப்படியான படங்களைப் பார்க்கும் பொறுமை இருக்குமா என்பது கேள்விதான் என்றாலும் குழந்தைகள் இப்படத்துடன் இன்னும் நெருக்கமாக தொடர்புபடுத்திக் கொள்வார்கள் என எதிர்பார்க்கலாம்.
